"Niepamięć"

Mogłabym ci podać rękę

I z czystym sumieniem pogratulować ci

Że mnie tak łatwo złamałeś

I nie czuję się potrzebna.

Ani warta jednego spojrzenia

Pieprzonego westchnienia

Ani żadnej wiadomości

Bo odeszłam w niepamięć.

"Wspomnienia wracają"

Usuwam się stąd

Najdalej, jak mogę

Już nie chcę tu być

Nie chcę być nigdzie.

Ciągle wracać do mieszkania

Przed drzwiami ocierać łzy

Udawać, że nic się nie dzieje

Że jestem zwyczajnie szczęśliwa.

Nie jestem.

Chcę zająć czymś głowę

Tylko, by nie myśleć

Chociaż to nie jest proste

Wspomnienia wracają.

"Złamane serce"

Czasami chciałabym wrócić do czasów

Kiedy nie czułam nic,

Oprócz nienawiści do siebie 

Która mogła mnie pogrążyć na wieki.

Może teraz byłoby mi łatwiej

Zamiast wiecznie podcinać sobie skórę

Po prostu wziąć jeszcze większą garść tabletek

I odejść jak najdalej do piekła.

Wtedy nie musiałabym czuć bólu

Łzy nie leciałyby z moich oczu

Najzwyczajniej bym cię nie znała

I nie złamałbyś mi serca.

"Nadzieja"

Nadzieja umiera ostatnia

Z ostatnim oddechem na łożu śmierci

Powoli obumiera twoje ciało

Ale mózg dalej pragnie.

Bo nadzieja nas popędza,

Tak jak i ty popędzałeś mnie

I śmiem twierdzić, że to przeszłość

Bo przed nami już nic nie ma.

Oprócz wspomnień

Oprócz złudzeń

Oprócz nadziei.

"Popiół"

Słuchając co wieczór helikopterów

Przelatujących nad moim blokiem

Zastanawiam się, czy kiedyś po cichu
Spadnie na mnie bomba.

Może to moje wyobrażenie,
Że jeden pocisk zmieni drastycznie
Albo moje myśli - moje życie,
Albo zamienię się w popiół.

Ale czy wtedy powstałabym
Z niczego, niczym feniks?
A może tak po prostu prochy rozdmucha wiatr
I świat o mnie zwyczajnie zapomni.

"Potok"

Mam już dosyć tych ludzi
Którzy potrafią po jednej rozmowie
Udawać, że cię znają i przejrzeli cię
Chociaż tak naprawdę gówno wiedzą, nie znają się.

Zabieram więc głos, krzyczę ile sił
Bo w końcu się nie boję
W końcu mam tą siłę,
Którą sama przed laty sobie zabrałam.

I mówię szczerze, że głowa mi już pęka
Od zbędnych słów wypowiedzianych w moją stronę
Nie mających tak naprawdę poparcia,
Wypowiedzianych w pośpiechu.

Staje się to denne, lekko nużące
Kąpać się w potoku myśli i słów
Krążących wokół jak wyścigówka,
Bez końca okrążenie za okrążeniem.

A więc zanim powiesz mi znowu
Zdanie jedno bądź pięć
Pomyśl trzy razy,
Nim zamienisz je w zwykły potok.

"Nie mów"

Zabijają mnie od środka

Wszystkie te myśli

Które ładnie migoczą

W mojej przesyconej głowie.

Mam więc nadzieję, 

Że chociaż ty zrozumiesz

I dasz odrobinę wytchnienia

Zanim cokolwiek sobie ułożę.

Nie mów mi - przemyśl,

Bo ja się już przyzwyczaiłam

Do wszystkiego, co mnie otacza

Mimo, iż uważasz mnie za kłamcę.

To jedna wielka abstrakcja,

Że niektórzy są żałośni i zachowują się

Jak na chujów przystało,

Bo tacy przecież istnieją.

Ci, którzy dzisiaj Tobie rękę podadzą,

A jutro zabiją - bo po prostu tak chcieli. 

"Pytania bez odpowiedzi"

Dzisiaj strzelono we mnie 

Jednak nie strzałą a pociskiem

Z niedużej odległości

Gdyż poczułam to głęboko.

Pytanie, na które nie znam odpowiedzi

Bądź znam, ale ujawnić nie chcę.

Balansuję nad przepaściami,

Z których uwierz mi - łatwo jest spaść

Tylko jeden podmuch wiatru

I nie ma Cię tutaj.

Po prostu rozpływasz się w otchłań.

Dlaczego właśnie ja

Dlaczego akurat On

Dlaczego te słowa

Dlaczego tak jest.

A może Ciebie o to spytam, 

I jak ja odpowiedzi mi nie dasz.