"Telefon"

Powiedz mi, gdzie jesteś

Kiedy nie odbierasz telefonu

Mimo, że nie należysz do mnie

Trochę to boli, wiesz?

Poznaliśmy się w telefonie

Na dwóch krańcach Polski

Nie pomyślałam nawet przez chwilę

Że mogłoby mi zależeć na tobie.

Na twoim kontakcie i głosie

Na twoich radach

W tym momencie jestem zagubiona

I chciałabym znowu je usłyszeć.

I twój przepalony głos

Który mówi mi "młoda"

A na mojej twarzy pojawia się uśmiech

Szczery.

Wtedy czuję się jak dziewczynka

Błądząca po tym świecie

Szukająca czegoś

Co by rozpaliło jej duszę.

Ty to doskonale wiesz

Ty mnie już dawno rozpracowałeś

Nawet nie jestem w stanie ci powiedzieć

Jaki dobry w tym jesteś.

Wiesz, że mam tego świadomość

Że mnie sobie przywłaszczyłeś

Swoimi słowami zmanipulowałeś

I zaciekawiłeś.

I chcę, abyś odzywał się częściej

Bo wiek to nie wszystko

Liczy się to, co mamy w środku

A ty coś we mnie zauważyłeś.

Pamiętaj więc o tej obietnicy

Danej mi pewnego wieczoru

Że mnie nie zostawisz

Bo lubisz ze mną rozmawiać.

Więc, jeśli zadzwonię, odbierzesz znów telefon?

"Kluczyk"

Coś mi w tobie nie pasuje

Niestety nie wiem co

Próbuję logicznie wymyślić

Ale może to siedzi w mojej głowie?

Nie wiem, co mam powiedzieć

Moje słowa rozpraszają się jak echo

Usilnie chcę sobie pokazać

Że to z tobą jest coś nie tak!

Może to po prostu ja?

Ja i mój strach

Który ujawnia się za każdym razem

Kiedy mam cię spotkać.

Może to obawa?

Obawa, że mnie olejesz

Albo zostawisz

Kiedy oddam ci to, czego chcesz.

Każę ci obiecywać

Przysięgać, że mnie nie skrzywdzisz

Mimo tego nie mam pewności

Że jesteś tutaj dla mnie.

Coraz bardziej uważam,

Że jak oddam ci twoją własność

To odejdziesz

I nie wrócisz.

Ciężko mi z tą myślą

Bo nie mam niestety nikogo

Kto mógłby mnie wysłuchać i zrozumieć

Oprócz ciebie.

Jednak spróbuję podjąć się ryzyka

Oddać to, czego chcesz

Czas mi potem pokaże

Czy byłeś ze mną tylko dla mnie?

A może dla kluczyka, który mi dałeś?

"Szminka"

Kolejna szminka zużyta

Na moje usta

Chociaż i tak wiem,

Że długo się nie utrzyma.

Kolejna zmarnowana rzecz w moim życiu

Kolejna nadająca się do wyrzucenia

Jak moje serce

Które dawno powinnam wymienić.

Ale nie potrafię

Coś mnie jeszcze trzyma

Może kolor tej szminki?

Albo rozmazany jej odcień na jego ustach.

Może mu pasuje

Pocałunkiem ją delikatnie ścierać?

"Samowystarczalna"

Z dnia na dzień
Coraz trudniej mi się z tobą porozumieć
Coraz trudniej dogadać
Powiesz mi dlaczego?

Jeden chaos zderzył się z drugim
Za szybko
I jak petarda wybucha
W górze, ponad nami.

Już nie mogę tego wytrzymać
Cierpię aż za bardzo
Mam dosyć już patrzenia
W durny ekran telefonu.

Nie powiem, że czekam na twoją wiadomość
Przykro mi, jednak nie interesuje mnie to
Czy zadzwonisz po raz kolejny
Albo napiszesz znowu "przepraszam".

Wypaliłam się, wiesz?
Zdaję sobie sprawę, że emocje trzeba pobudzać
Ale każdy bodziec mi ucieka
A sekundy zapadają w mrok.

Mój mrok.

Sama nim jestem
I ciągnę za sobą innych ludzi
Na samo dno
Dno, które sobie pościeliłam.

Myślę, że dobrze mi tam
Otulona w zimnie mojego mroku
Samowystarczalna.

"Mój uśmiech"

Miałeś przy mnie trwać codziennie

Jednak powoli dociera do mnie

Że te słowa padały

Ze względu na mój uśmiech.

Nie rozumiem wciąż dlaczego

Nie jestem gwiazdą

Nie mam botoksu

Śmieję się nienaturalnie.

Mimo wszystko chciałeś go widzieć

Mój uśmiech.

Przepraszam, ale ogarnia mnie abstrakcja

Kiedy czytam o twoim szczęściu

Definiowanym jako uśmiech

I piękne oczy.

Moje oczy.

Czy to kolejna gra

W której nie chcę uczestniczyć?

Ogarnia mnie niewiedza

Nowe uczucia przejmują władze

Nie czułam ich od dawna

Czy to ty musiałeś je wybudzić?

Nie chciałam tego

Nie chciałam się uśmiechać

Przez twoje oczy

I pijacki sposób wymowy.

Niestety słuchając cię

Nie mogłam opamiętać mojego śmiechu.

Przepraszam, nie mogę więcej

Rozmarzyłam się za bardzo

Ale zawsze będę pamiętać twoją definicję szczęścia

Mój uśmiech.

"Ucisk"

Od paru dni czuję ucisk na sercu

Oddycham za szybko

Świat mi się zamazuję

Czy to mój koniec?

Oby nie - boję się tego

Krzywdziłam się nie raz

Ale nie chce umrzeć

Nie teraz.

Moja historia się nie skończyła

Ona jeszcze trwa

Chcę jeszcze psychicznie pociągnąć

Miesiąc może dwa.

Czuje, że wysiadam

Za dużo emocji w jednym czasie

Od miłości po nienawiść

Czy jestem zdolna do spokoju?

Chyba już nie

Już nic nie będzie takie jak kiedyś

Nie czuję stabilności

Ucieka mi kontrola.

Tak - jestem chaosem

Jestem w rozsypce

Nikt nie jest w stanie mnie ogarnąć

Nawet ja.

Czy ktoś zechce jeszcze spróbować?

"Pani"

Nie byłam na to gotowa

Kurewsko się tego bałam

Ale postawiłeś mnie przed faktem dokonanym

Jestem twoją panią.

Zmusiłeś mnie swoim czynem

Nie wiedząc, co robisz

Myślałeś chujem

Nie ruszyłeś mózgu.

Starsi faceci myślą tylko podnieceniem

I nie interesuje mnie

Że cie kategoryzuje

Spierdoliłeś sprawę - teraz cierp.

Dałeś mi broń

Coś przeciwko sobie

Nie znając mnie - tchórzu

Nie przyznałeś się.

Ogarnia mnie gniew

Kiedy pomyślę o tej sprawie

I nawet się nie dziw

Jak to zobaczysz.

Być może po publikacji

Nasze sprawy będą skończone

Tego sobie życzę

Bo mnie to wkurwia.

Zostałam wciągnięta w bagno

Nie mogę się wydostać

Nie ważne co zrobie

Jestem zgubiona.

Mimowolnie jesteś mój

I te słowa dźwięczą mi w głowie

"Moja Pani"

"Mój pies".

To koniec człowieczeństwa

Aż tak nisko upadłeś

Aby oddać się nieznanej osobie.

Czy ty chociaż raz ruszyłeś głową?

"Zostań"

Boję się następnego dnia,

Boję się konfrontacji z tobą

Po tych wszystkich słowach

Które się nad nami przelały.

Zgnoiłam cię - wiem

Zrównałam do ziemi jak najgorsze zwierze 

I boję się znów spojrzeć w twoje oczy

Chociaż to najpiękniejsza rzecz ostatnich dni.

Mam w sobie tyle gniewu i bólu

Dotknęłam cię nim

I wyryłam w twojej pękniętej duszy

Jeszcze większe znamię.

Czy to boli?

Ciebie na pewno.

Jednak oprócz żalu 

Ja nie czuję nic.

Wolę odosobnić moje uczucia

Bo za każdym razem boli mnie serce

I nie znajduję ukojenia

Nie potrafię.

Tak jak ty błąkam się po tym świecie

Czując nienawistny wzrok ludzi

Czując samotność

Przygnębienie.

Już dawno nie wstałam z łóżka z uśmiechem na twarzy

Ale mimo to daję ci pomocną dłoń

Bo chcę jak najlepiej

Chciałabym, abyś wyzdrowiał.

Nie odchodź, przyjacielu

Mimo moich wad

Mimo bluźnierczych słów

Bo wiesz, że też czuje.

Mimo chłodu

Mimo zdrad w ustach

Kocham tylko ciebie

Więc nie odchodź.

Po prostu zostań..

"Oddychaj"

Jesteś moją inspiracją

Szansą na poprawę.

Ale nie martw się, chłopcze

Widzę w tobie coś więcej.

Nie jesteś już dla mnie zagadką

Poznałam cię przez gówno, które dokonałeś

I żałuję, że tak się stało

Bo czuję się winna.

Winna tego, że cię skrzywdziłam

Mimo, że tego nie powiesz - ja wiem

Czuję to w kościach

Podczas każdej rozmowy.

Słyszę ten ból w każdym słowie

"Zostań"

Nienawidzę, kiedy błagasz

Robię się bezsilna.

Nie możesz po mnie płakać

Nie możesz się mnie trzymać

Nie powinieneś błagać

Ani smucić.

Uśmiechnij się chociaż na chwilę

Zobacz, jak piękne jest to życie

Nie walcz

Zastopuj.

Po prostu oddychaj.

"Tylko ja"

Właśnie w tym momencie, jak to piszę

Siedzę sobie na balkonie

Przykryta kocem

I patrzę na poruszający się świat.

Chciałabym, aby to zimno

Wyssało ze mnie negatywną energię.

Więc zamykam oczy

włączam spokojną muzykę

Zaplatam moje nogi

I zaczynam głęboko oddychać

Oddając się wiatru,

Który otula moje ciało

Wsłuchuję się w szybkie życie Warszawy

pooli spowalniając swój oddech..

Dobrze mi tak.

Siedzieć w zimnie pare czy parenaście minut

tylko oddychając..

cały świat mi znika,

myśli odchodzą.

Zostaje tylko ja i wiatr,

który wierzga mi włosy.

"Do ukochanego"

Cześć, to ja. 

Ta sama, którą poznałeś pare lat wcześniej.

Czy mnie coś życie nauczyło?

A żebyś wiedział.

Chodząc pustymi drogami 

Nie patrzyłam się za siebie

Za bardzo się bałam, że ktoś za mną idzie.

I wiesz co? Ktoś się odważył.

Kroczył ze mną bardzo długo

Nie chciałam, nie byłam gotowa.

Ale on był uparty

Teraz widzę, że za bardzo.

Mój wzrok go dotyka

Nie zaryzykuje mówiąc, że boli.

Mój dotyk - jak cierń

Krzywdzi go bardziej.

Nie mogę już na niego spojrzeć

Łza mi spływa po policzku.

Dlaczego my tak kończymy?

Dlaczego aż tak cierpimy?

Nie zdzierżę twojego głosu

Zanika w moim umyśle.

Jest taki oschły

Nazbyt już drży.

Pamiętaj, że cię bardzo kocham

Pamiętaj, że byłam szczęśliwa.

Moje uczucia się już nie zmienią

Dalej będziesz dla mnie ważny.

Jednak boję się, że nasza podróż się kończy

Bo nie zniosę więcej twoich łez.

Nie zniosę twojego cierpienia

Nie zniosę tej ciszy.

Mimo wszystko powtórzę : KOCHAM CIĘ

Może kiedyś spróbujemy od nowa?

"Krzyk"

Czy ktoś mnie słyszy?

Czy mój głos odbija się od ścian

Starych murów, których nie potrafię przebić

Choćbym chciała.

Żyję, chociaż martwa w środku

Chodzę, mimo braku celu

Oddycham, bo muszę

Póki moje serce jeszcze bije.

Ale w głębi duszy chciałabym

Aby ktoś usłyszał moje wołanie

Odezwij się ktoś!

Cisza.

Boję się utonąć

Ale nie chcę już płynąć

Próbowałam

Strach mnie paraliżuję.

Czy ktoś tam jeszcze jest?

Modlę się o to

Chce poczuć czyjąś dłoń..

Wyciągnijcie mnie stąd.

"Pan"

Poznałam cię w dość nietypowy sposób

Lecz nie żałuję

Dalej jednak nie rozumiem

Jak to się stało

Dwie osoby z różnych stron

Wpadły na siebie

I poczuły się dobrze

Nawet bardzo

Mimo, że znam cię krótko

Będę tęsknić

Uwierz mi na słowo

Znaczysz dla mnie wiele

Twój głos mnie intryguje

Twój śmiech jest ukojeniem

W twoich słowach znalazłam bezpieczeństwo

Znalazłam w nich chęć do życia

Wszystko mi rozjaśniasz

Pokazując jak zniszczona jestem

Ty wiesz

O moim zagubieniu

Akceptujesz we mnie wszystko

Widzisz więcej, niż ci mówię

Rozgryzłeś mnie

I jesteś

Tego mi było trzeba 

I mówię to szczerze z serca

Ciebie - Pana

Który odkrywa mnie na nowo

Który pokazuje mi siebie na nowo..

"Odpłynęłam"

Zamykam się w czterech ścianach

W ciemnym pokoju zamknięta od świata

Czuję bicie mojego serca

Słyszę mój ciężki oddech

Z chwili na chwilę robi się coraz cięższy

Popadam w melancholię

Zatracam się w ciszy opustoszałego mieszkania

Powoli tracę świadomość

A za nią resztę moich zmysłów

Moje ciało odmawia mi

Posłuszeństwa

Moje powieki ciężej opadają

W dół

Nie jestem w stanie ich utrzymać

Zapada cisza

Chyba odpłynęłam.

"Chaos"

Witaj kolego!

Witaj mój przyjacielu

Chciałam powiedzieć, że się wypaliłam

Nie czuję już nic oprócz żalu.

Nie potrafię wstać z łóżka

Uśmiechnąć się do lustra.

Warszawa mnie zmieniła.

Stałam się czarniejszą wersją siebie.

Mimo, że kiedyś we mnie tkwiła 

Chciałam ją zabić

Ale wyszła na zewnątrz

Już nie potrafię jej ukryć

Nie potrafię z nią walczyć

Już siebie nawet nie poznaję

Zagubiona.

Bezsilna.

Potrzebuję cię, ale wiem

że nie zrozumiesz.

Wykrzyczałabym tobie, co czuję

Ale nie usłyszysz.

Zniszczyłam nas.

Zniszczyłam siebie.

Jedyne, co we mnie siedzi

to CHAOS.

"Bezpieczne miejsce"

Jestem złym człowiekiem

Błądzę po świecie bez wyraźnego celu

Odeszłam od rodzinnego domu

Bo nie czułam tam przynależności.

Usilnie chciałam znaleźć swoje miejsce

Miejsce bezpieczne

Miejsce tylko moje

W którym poczułabym to ciepło.

Na marne.

Może to mój problem?

Nie miejsca.

Tutaj również nie czuję

Żebym należała.

Mimo ludzi, czuję samotność

Z dnia na dzień mi coraz ciężej.

Chce mi się płakać

Chce uwydatnić swój gniew!

On mnie zabija

Delikatnie, powolnie zabija.

Czy ty nie widzisz,

Że wołam o pomoc?

"Brzemię"

Ja upadłam już dawno na podłogę

Mimo moich sił nie mogę wstać

Coś mnie przygniata coraz bardziej

Aż sił mi brak.

Mimo to nie upadłam aż tak bardzo

Widzę innych, którzy są w większym gównie

Jeden z nich - pan "służący"

Drugi - "dominujący".

Żaden nie jest gotowy

Żaden nie jest pewny

Tylko chcą kogoś

Tylko gonią czas.

A ja chcę odejść

Chcę się zamknąć w sobie

Słuchać metalu

I odpłynąć.

Czuję, że to nade mną ciąży

Czuję, że to mnie przygniata

Chcę podnieść to brzemię

Wiem, że dam radę.

Ale czy oni zrobią to samo? 

"Dziewczynka"

Nawet sobie nie wyobrażasz

Jakie znaczenie miały dla mnie

Twoje usta

I twój wzrok.

Mimo zimna - czułam ciepło

W twych ramionach - czułam bezpieczeństwo

W twoich ustach - zapomnienie

W twoim wzroku - szczęście.

Albo usilnie już wymyślam

Definicję tego słowa.

Dałeś mi poczucie należności

Mimo paru chwil

Mimo tego, że nie wyjdzie

Zaczynam o tobie myśleć.

Myśleć bardziej niż powinnam.

Wiedz, że czułam się przy tobie

Jak mała dziewczynka

Zagubiona w tym wielkim świecie.

Ale to nie ma już znaczenia.

"Wczoraj"

Jednak się myliłam

I nie wiem, czy powiedziałabym to wprost

To nie w tobie jest problem

A we mnie.

Okłamałam cię wczoraj

Ja nie mam sumienia

Naprawdę się wypaliłam 

I nie czuję już nic.

Chyba nie potrafię kochać

Nie potrafię być szczęśliwa oprócz paru chwil

Nawet nie mogę zdefiniować szczęścia

A uśmiech mój jest pusty.

Jestem masochistą - tego nie mówiłam

Przyzwyczaiłam się do bólu

I lubię nim żyć.

ZAWSZE JAK CZUJE COŚ WIĘCEJ

WIĘCEJ NIŻ BÓL

OD RAZU TO PIERDOLE!

NIE POTRAFIĘ INACZEJ.

Wczoraj się poddałam

Tej jednej chwili, bo chciałam

Ostatnie nasze sekundy

Wykorzystać jak najlepiej.

I czuję wielkie zmieszanie.

Dałeś mi wprost do zrozumienia

Że jesteś naprawdę silny

Silniejszy niż tobie się wydaje.

Silniejszy niż ja.

Przy tobie czuję bezbronność

To wszystko przez twoje oczy

Ciemne jak wczorajsza noc.

Ale jesteśmy kwita,

Ty mnie też okłamałeś.

Chciałeś być dla mnie, dla mojego szczęścia

Nawet tym drugim. 

Dzisiaj się odsunąłeś

A ja poczułam się jak idiotka.

Nie miało to tak wyglądać.

Zabrałeś mi władzę 

Zabrałeś mi pewność

Odebrałeś siłę

Odebrałeś chwilę.

Czuję się upokorzona.

"On"

Spotkałam cię tylko raz

I to mi wystarczyło

Aby odczuć to cierpienie

Którym się kierujesz na codzień.

Chciałeś się mnie oddać

Bo już chciałeś się poddać

I szukasz czyjegoś dotyku

Chcesz przynależeć. 

Mimo wielu prób

Mimo wielu starań

Osiągałeś dno

I dna się trzymałeś.

Tylko.

Zraniony przez miłość

Zraniony przez kobietę

Nieustannie błądzisz.

Zabija cię to.

Szukasz we mnie bezpieczeństwa.

Usilnie szukasz szczęścia

W moim wzroku

W moim uśmiechu.

Wiedz, że to boli

Patrząc na rozbite kawałki twojego serca

Z myślą, że nie da się go skleić.

Ja nie potrafię.