"Oddychaj"

Jesteś moją inspiracją

Szansą na poprawę.

Ale nie martw się, chłopcze

Widzę w tobie coś więcej.

Nie jesteś już dla mnie zagadką

Poznałam cię przez gówno, które dokonałeś

I żałuję, że tak się stało

Bo czuję się winna.

Winna tego, że cię skrzywdziłam

Mimo, że tego nie powiesz - ja wiem

Czuję to w kościach

Podczas każdej rozmowy.

Słyszę ten ból w każdym słowie

"Zostań"

Nienawidzę, kiedy błagasz

Robię się bezsilna.

Nie możesz po mnie płakać

Nie możesz się mnie trzymać

Nie powinieneś błagać

Ani smucić.

Uśmiechnij się chociaż na chwilę

Zobacz, jak piękne jest to życie

Nie walcz

Zastopuj.

Po prostu oddychaj.

"Tylko ja"

Właśnie w tym momencie, jak to piszę

Siedzę sobie na balkonie

Przykryta kocem

I patrzę na poruszający się świat.

Chciałabym, aby to zimno

Wyssało ze mnie negatywną energię.

Więc zamykam oczy

włączam spokojną muzykę

Zaplatam moje nogi

I zaczynam głęboko oddychać

Oddając się wiatru,

Który otula moje ciało

Wsłuchuję się w szybkie życie Warszawy

pooli spowalniając swój oddech..

Dobrze mi tak.

Siedzieć w zimnie pare czy parenaście minut

tylko oddychając..

cały świat mi znika,

myśli odchodzą.

Zostaje tylko ja i wiatr,

który wierzga mi włosy.

"Do ukochanego"

Cześć, to ja. 

Ta sama, którą poznałeś pare lat wcześniej.

Czy mnie coś życie nauczyło?

A żebyś wiedział.

Chodząc pustymi drogami 

Nie patrzyłam się za siebie

Za bardzo się bałam, że ktoś za mną idzie.

I wiesz co? Ktoś się odważył.

Kroczył ze mną bardzo długo

Nie chciałam, nie byłam gotowa.

Ale on był uparty

Teraz widzę, że za bardzo.

Mój wzrok go dotyka

Nie zaryzykuje mówiąc, że boli.

Mój dotyk - jak cierń

Krzywdzi go bardziej.

Nie mogę już na niego spojrzeć

Łza mi spływa po policzku.

Dlaczego my tak kończymy?

Dlaczego aż tak cierpimy?

Nie zdzierżę twojego głosu

Zanika w moim umyśle.

Jest taki oschły

Nazbyt już drży.

Pamiętaj, że cię bardzo kocham

Pamiętaj, że byłam szczęśliwa.

Moje uczucia się już nie zmienią

Dalej będziesz dla mnie ważny.

Jednak boję się, że nasza podróż się kończy

Bo nie zniosę więcej twoich łez.

Nie zniosę twojego cierpienia

Nie zniosę tej ciszy.

Mimo wszystko powtórzę : KOCHAM CIĘ

Może kiedyś spróbujemy od nowa?

"Krzyk"

Czy ktoś mnie słyszy?

Czy mój głos odbija się od ścian

Starych murów, których nie potrafię przebić

Choćbym chciała.

Żyję, chociaż martwa w środku

Chodzę, mimo braku celu

Oddycham, bo muszę

Póki moje serce jeszcze bije.

Ale w głębi duszy chciałabym

Aby ktoś usłyszał moje wołanie

Odezwij się ktoś!

Cisza.

Boję się utonąć

Ale nie chcę już płynąć

Próbowałam

Strach mnie paraliżuję.

Czy ktoś tam jeszcze jest?

Modlę się o to

Chce poczuć czyjąś dłoń..

Wyciągnijcie mnie stąd.

"Pan"

Poznałam cię w dość nietypowy sposób

Lecz nie żałuję

Dalej jednak nie rozumiem

Jak to się stało

Dwie osoby z różnych stron

Wpadły na siebie

I poczuły się dobrze

Nawet bardzo

Mimo, że znam cię krótko

Będę tęsknić

Uwierz mi na słowo

Znaczysz dla mnie wiele

Twój głos mnie intryguje

Twój śmiech jest ukojeniem

W twoich słowach znalazłam bezpieczeństwo

Znalazłam w nich chęć do życia

Wszystko mi rozjaśniasz

Pokazując jak zniszczona jestem

Ty wiesz

O moim zagubieniu

Akceptujesz we mnie wszystko

Widzisz więcej, niż ci mówię

Rozgryzłeś mnie

I jesteś

Tego mi było trzeba 

I mówię to szczerze z serca

Ciebie - Pana

Który odkrywa mnie na nowo

Który pokazuje mi siebie na nowo..

"Odpłynęłam"

Zamykam się w czterech ścianach

W ciemnym pokoju zamknięta od świata

Czuję bicie mojego serca

Słyszę mój ciężki oddech

Z chwili na chwilę robi się coraz cięższy

Popadam w melancholię

Zatracam się w ciszy opustoszałego mieszkania

Powoli tracę świadomość

A za nią resztę moich zmysłów

Moje ciało odmawia mi

Posłuszeństwa

Moje powieki ciężej opadają

W dół

Nie jestem w stanie ich utrzymać

Zapada cisza

Chyba odpłynęłam.

"Chaos"

Witaj kolego!

Witaj mój przyjacielu

Chciałam powiedzieć, że się wypaliłam

Nie czuję już nic oprócz żalu.

Nie potrafię wstać z łóżka

Uśmiechnąć się do lustra.

Warszawa mnie zmieniła.

Stałam się czarniejszą wersją siebie.

Mimo, że kiedyś we mnie tkwiła 

Chciałam ją zabić

Ale wyszła na zewnątrz

Już nie potrafię jej ukryć

Nie potrafię z nią walczyć

Już siebie nawet nie poznaję

Zagubiona.

Bezsilna.

Potrzebuję cię, ale wiem

że nie zrozumiesz.

Wykrzyczałabym tobie, co czuję

Ale nie usłyszysz.

Zniszczyłam nas.

Zniszczyłam siebie.

Jedyne, co we mnie siedzi

to CHAOS.

"Bezpieczne miejsce"

Jestem złym człowiekiem

Błądzę po świecie bez wyraźnego celu

Odeszłam od rodzinnego domu

Bo nie czułam tam przynależności.

Usilnie chciałam znaleźć swoje miejsce

Miejsce bezpieczne

Miejsce tylko moje

W którym poczułabym to ciepło.

Na marne.

Może to mój problem?

Nie miejsca.

Tutaj również nie czuję

Żebym należała.

Mimo ludzi, czuję samotność

Z dnia na dzień mi coraz ciężej.

Chce mi się płakać

Chce uwydatnić swój gniew!

On mnie zabija

Delikatnie, powolnie zabija.

Czy ty nie widzisz,

Że wołam o pomoc?

"Brzemię"

Ja upadłam już dawno na podłogę

Mimo moich sił nie mogę wstać

Coś mnie przygniata coraz bardziej

Aż sił mi brak.

Mimo to nie upadłam aż tak bardzo

Widzę innych, którzy są w większym gównie

Jeden z nich - pan "służący"

Drugi - "dominujący".

Żaden nie jest gotowy

Żaden nie jest pewny

Tylko chcą kogoś

Tylko gonią czas.

A ja chcę odejść

Chcę się zamknąć w sobie

Słuchać metalu

I odpłynąć.

Czuję, że to nade mną ciąży

Czuję, że to mnie przygniata

Chcę podnieść to brzemię

Wiem, że dam radę.

Ale czy oni zrobią to samo?