"Głosy"

Coraz trudniej mi zasnąć
Budzę się w środku nocy
Ledwo się wysypiam
Działam jak nieżywa.

Nie mogę pozbyć się
Tych pierdolonych głosów w głowie
Które każą mi się poddać
Rzucić w czarną odchłań.

Chcę je uciszyć, zasnąć ponownie
Albo nie wstać już więcej
Aby nie słyszeć, aby nie cierpieć
Aby nie odtwarzać tego w głowie.

Dzień za dniem, godzina za godziną
I tak ciągle, i tak w kółko
Aż w końcu pęknę
I się poddam.

"16:50"

Chciałabym znaleźć

Sens mojego istnienia

W Twojej osobie,

Drogi chłopcze.

Tylko dlatego, bo wiem

Że zrozumiesz.

"Szkło"

Mam tylko dwadzieścia jeden lat

I jestem zmęczona tym życiem

Walczeniem i szczęście

Zbieraniem zranionego serca.

Dużo ludzi je zbijało 

Tłukło jak szkło, więc uwierz

Jeśli mówię, że chce

To nie kłamię i nie chcę się bawić.

Nie ma to dla mnie sensu

Bo sama już nie chce

Wpierdalać się w coś bez efektu,

Wkładając wszystkie emocje.

"Bóg"

Z wielkim spokojem wracam 

Do dni, w których cię spotykałam

Wchodziłam do twojego samochodu

I jechaliśmy prosto w las.

Codziennie to samo

Ta sama wiadomość

Ten sam tor jazdy

Niezmieniony cel.

Odtwarzałam te sceny codziennie

Ten ból i płacz

Cierpienie, że ktoś się dowie

I strach, że mnie złamiesz jak lustro.

Ale pogodziłam się z tym

Bo jeśli Bóg naprawdę istnieje

To właśnie mi zgotował taki los

Musiałam cierpieć, żeby inna nie cierpiała.

"odczytany"

Gdybym miała zmienić przeszłość

Chociaż nie powinnam nawet tak myśleć

Nie odważyłabym się iść dalej

Nie chciałabym dotknąć twoich ust.

Nie spojrzałabym w twoje oczy

Nie pozwoliłabym na żaden dotyk

Nie wzięłabym kluczyka

Nie odpisała na wiadomość.

Byłbyś tylko odczytany, tak jak ja teraz.

"Zdeptać"

Chciałam być wiecznie
Przy tobie, ale dość już tego
Kiedy widzę, jaki jesteś naprawdę
Kiedy widzę, że kłamałeś.

Teraz wiem na pewno,
Że jeden przedmiot w moich rękach
Zmieniłby wszystko - a decyzje
Zbliżyły aż za bardzo.

Żałowałabym, bo twój uśmiech
Okazał się kłamstwem,
Chociaż to w słowach powinno się
To kłamstwo pojawić.

Może lepiej, że tak jest
Bo mam świadomość, że później
Tak jak depcze się nieuważnie kwiatka
Mogłabym zdeptać ciebie.

Zrównać z ziemią i zostawić
Tak jak ci się należało
Chociaż mówiłeś, że chcesz mnie
I być zawsze mój.

"Unikat"

Cieszę się bardzo, że podjęłam wyzwanie

I napisałam od tak, by z Tobą coś zacząć

"Coś" ciekawego, innego niż reszta

Unikatowego, ale wyłącznie między nami.

Trudnego, gdyż kosa natknęła się na kamień

Ale przecież każdy nieoszlifowany diament

Potrzebuje narzędzi, poświęcenia i czasu,

Aby stać się pięknym i niepowtarzalnym.

Jak ja i ty. Po prostu - my.

"Spalić"

Chciałabym złapać oddech

I od nowa zacząć wszystko

Z czystą kartą - bez smutku, który obezwładnia

Całe moje ciało po otwarciu oczu.

Włożyć wspomnienia do jednego śmietnika

Polać je jakąś tanią benzyną

I rzucić jedną jedyną zapałkę,

By spłonęły i zamieniły się w nieznaczący proch.

Wtedy z czystym sercem mogłabym spojrzeć

W jakiekolwiek oczy, bez łez

Ale wiesz, że pozbywając się tego 

Musiałabym spalić każdy mój wiersz?

"Szmata"

Nienawidzę siebie - o ironio,

Nie liczę już który to raz piszę te słowa

Ale za każdym razem, uwierz

Pisze mi się je coraz łatwiej.

Mam dość już pięknych ludzi,

Którzy potrafią tylko słodzić

- widzieć we mnie więcej, niż jest

I ryć się z pomocą, choć jej nie chce.

Wszystko to jeden wielki fałsz,

Bym mogła się otworzyć

I zrobić z siebie bardzo łatwy cel,

Byś mógł strzelić we mnie z pistoletu.

Zrobiłeś to raz - należało mi się,

Ale kolejnego razu nie wytrzymam

I już nawet nie chcę, bo byłam dla ciebie

A ty mnie wyrzuciłeś jak szmatę.

Szmatę, którą dzień wcześniej użyłeś.